درباره : اهداف رتبه بندی شرکت های بیمه :

درباره : اهداف رتبه بندی شرکت های بیمه :
  • ایجاد و بالا بردن رقابت سالم غیر قیمتی؛
  • شفاف سازی بازار؛
  • بالا بردن کارائی بازار (قبلی، ۱۳۸۸، ص ۱۶).
  • ۲-۵-۷- امتیازات و اثرات رتبه بندی شرکتای بیمه :

    • پیشرفت شرکت و اقبال کارگزاران و نمایندگیا واسه اخذ نمایندگی؛
    • کمک به نهاد ناظر در کار نظارت؛
    • آزمایش و ارزشیابی کارکرد در شرکتای بیمه؛
    • کمک به اراده کردن سرمایه گذران جهت خرید سهام شرکتای بیمه؛
    • اراده کردن

    • کمک به وام دهندگان (مؤسسات مالی و اعتباری) جهت ارائه وام به شرکتای بیمه؛
    • کمک به اراده کردن مصرف کنندگان اجناس بیمه ای؛
    • خرید بیمه اتکایی (قبلی، ۱۳۸۸، ص ۲۳).

    از دیگر امتیازات رتبه بندی میشه به موارد زیر اشاره داشت:

    دسترسی به منابع سرمایه های جدید، جور واجور سازی منابع سرمایه گذاری، کاهش وابستگی به مؤسسات مالی و اعتباری جفت و جور کردن آزمایش واقعی و جداگونه از اعتبار شرکت و توانایی مالی اون، جفت و جور آوردن راهبردهایی جهت بهبود رتبه اعتباری و توانایی مالی اون و امکان مقایسه در سطح بین المللی و بالا بردن شفافیت و اطلاع رسانی (قبلی، ۱۳۸۸، ص ۲۳).

    سرمایه گذاری

    در کل میشه اصلی ترین فوائد رو در ۳ محور زیر خلاصه کرد:

    اول این که؛ در رتبه بندیا شرکتای بیمه خواه بزرگ و خواه کوچیک، واسه رسیدن به جایگاه بالاتر و دفاع از آبرو و اعتبار خود، تلاش خاصی دارن که این موضوع موجب جنب و جوش مثبت و جست و خیز در شرکتای بیمه می شه.

    دوّم این که؛ رقابت شرکتای بیمه در جهت کسب جایگاه برتر، منتهی به سرویس دهی بهتر به بیمه گذاران و افزایش رضایت عمومی از صنعت بیمه می شه که این عامل خود به خود موجب افزایش ضریب نفوذ، تقویت بازار بیمه و رشد تولید ناخالص داخلی می شه.

    سوّم این که؛ جاری سازی نظام نظارتی در صنعت بیمه آسون کردن می شه و سیستم نظارتی می تونه به واسطه شاخصای عملکردی که در نظر میگیره، یه جور استانداردسازی رو در شرکتای بیمه نهادینه کنه.

    چهارم این که؛ وجود شاخصای عملکردی آماده شده می تونه یه جور خود کنترلی (خود آزمایش) رو در شرکتای بیمه و زیر مجموعه های اون به همراه داشته باشه و این شرکتا با یه موشکافی داخلی دقیق، نقاط ضعف و قوت خود رو شناسایی و اون رو به استانداردهای نظارتی نزدیک کنه.

    موشکافی

    ۲-۵-۸- چالشا و محدودیتای رتبه بندی شرکتای بیمه در ایران:

    الان صنعت رتبه بندی در ایران به دلایل مسائل سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و آموزشی، از دست دادن بانک های اطلاعاتی متمرکز، خلأ شبکه رد و بدل کردن اطلاعاتی و نبود وضع قوانین و مقررات کافی هنوز جایگاه مناسبی نداره. بخاطر این صنعت بیمه ایران، مخصوصا مصرف کنندگان اجناس این صنعت، از منافعی که رتبه بندی مؤسسات بیمه به همراه دارن بی بهره ان. بنابر این از دست دادن فرهنگ سازی و همکاری متولیان اقتصادی کشور با مؤسسات رتبه بندی، مشکلاتی رو پیش روی پیشرفت صنعت رتبه بندی قرار میده. بقیه محدودیتای موجود بر سر راه صنعت رتبه بندی رو میشه در موارد زیر خلاصه کرد (منافی، ۱۳۹۰).

    اقتصادی

     

     

    1. کمبود و نبود صحت دقّت آمار واطلاعات کارکرد:

    در کشورای پیشرفته مؤسسات رتبه بندی به جمع آوری اطلاعات اهتمام می ورزند (قبلی، ۱۳۹۰).  آمار و اطلاعات دور از واقع و ناصحیح از مهم ترین نگرانی ها در کار رتبه بندی شرکت هاست؛ بنابر این مؤسسه یا مرجعی که مسئول آزمایش این شرکت هاست باید از قدرت و توانایی لازم جهت دسترسی به اطلاعات کامل این شرکتا بهره مند باشه (کمک، ۱۳۸۹، ص ۳۹). در ایران به دلیل منظم نبودن رد و بدل کردن اطلاعات فی ما بین نهادهای مالی و اعتباری و مؤسسات رتبه بندی، مشکلاتی بر سر تسهیم اطلاعات هست که موجب می شه اطلاعات کافی واسه آزمایش و رتبه بندی در اختیار این مؤسسات قرار نگیره. از اونجا که جمع آوری و بررسی صحت اطلاعات، چیزی هزینه زا و وقت گیره، نهادهای مالی و اعتباری نیازمند اطلاعات، زمان و بودجه کافی واسه انجام این کار ندارن؛ به خاطر همین اندازه اطلاعات جمع آوری شده، ناقص و از صحت و دقت کمی برخورداره. بنابر این وجود نهادهایی که امر جمع آوری اطلاعات رو به صورت تخصصی انجام میدن، در کشور نیاز به نظر می رسه (منافی، ۱۳۹۰).

    1. نبود تناسب کارکرد شرکتای مورد رتبه بندی:

    شرکتای فعال در بازار بیمه از دید بخش عملیات، تنوع اجناس و ظرفیتای ارسال، ساختار مالکیت با همدیگه همگونی و تناسب ندارن و اینکه در سایه رقابته که امر آزمایش و رتبه بندی شرکتای بیمه مهم می شه. بنابر این در همین زمینه باید اجرای سیاستای اصل ۴۴ قانون اساسی تسریع بخشیده و زمینه واگذاری موسسات به بخش خصوصی جفت و جور شه و با اصلاح قوانین و مقررات و رفع محدودیتا و انحصارات موجود زمینه لازم واسه ورود و مشارکت فعال سرمایه گذاران خارجی و داخلی در بازار بیمه جفت و جور شه. با ایجاد تسهیلات و امتیازات خاص این ناهمگونی رو مرتفع ساخت (کمک، ۱۳۸۹، ص ۴۰).

     

    1. از دست دادن چارچوبای قانونی :

    به جرأت میشه گفت که قوانین و مقررات انگار قلب بازارهای مالی به حساب میاد. اینو هم به این موضوع دقت لازم رو به عمل بیارین قوانین به مشابه شمشیر دو لبه هم عمل می کنه چون که از یه سو وجود قوانین و مقررات کافی و دقیق در بازارهای مالی باعث آسون کردن و تنظیم فعالیتا می شه و از طرف دیگه قوانین زیادتر از اندازه می تونه به بروکراسی اداری، تداخل و سخت تر شدن فعالیتا منجر شه (منافی، ۱۳۹۰).

    1. نبود تناسب و برابری در خط مشیا و روشای حسابداری و روش های گزارش گری مالی:

    از جمله مسائل مربوط به رتبه بندی در صنعت بیمه ایران اینه که مدیران مالی شرکتای بیمه در به کار گیری مفاهیم و چگونگی گزارش گری مالی از راه استانداردی استفاده نمی کنن، چون که تا کنون استاندارد خاصی واسه حسابداری شرکتای بیمه وجود نداشته. مسأله دیگری که درخصوص نبود تناسب روشای حسابداری و روش های گزارش گری مالی مدنظره اینه که شرکتای فعال در بازار بیمه ایران از دید زمان شروع فعالیت، شکل حقوقی و ترکیب سهامداران اونا برابر نیستن (کمک، ۱۳۸۹، ص ۴۰).

    پس بازارهای مالی واسه اجرای نقش خود به قوانین و مقررات شفاف، دقیق، مرتب و بدون اختلاف نیازمندن. مؤسسات رتبه بندی هم باید در چارچوب قانون به عملیات اجرایی رتبه بندی بپردازند. در حالی که در کشور ما، این مؤسسات با کمبود یا حتی نبود وجود قوانین و مقررات مناسب مواجه هستن. از جمله محدودیتای این مؤسسات، از دست دادن چارچوب قانونی تأسیس، تشکیل، فعالیت، انحلال و اعمال نظارت بر اوناس. ولی از اونجا که اطلاعات نقش کلیدی در امتحان اعتبار و رتبه بندی اجرا می کنه، خیلی از قوانین و مقررات لازم واسه فعالیت مؤسسات رتبه بندی مربوط به تسهیم اطلاعاته که از این نظر هم قوانین و مقررات کافی وجود نداره. قوانینی مانند قوانین گزارشگری اعتباری، قانون حفاظت از اطلاعات، مقررات دادن مساوی اعتبار و مقررات در مورد حفظ اسرار و حریم خصوصی افراد حقیقی و حقوقی از جمله چالشای هست که در این مورد تصویب قوانین مقررات مناسب لازمه (منافی، ۱۳۹۰).

    1. نبود وجود بخشای تحقیقاتی مناسب در مورد رتبه بندی:

    صنعت رتبه بندی اعتباری رابطه تنگانگی با بخش مدیریت خطر داره. وجود ریسکای مختلفه که نیاز به رتبه بندی اعتباری رو روشن میکنه. بخش مدیریت خطر از جمله بخش های تخصصیه که نیازمند تحقیقات و تحقیقات فراوانیه تا نوع و اندازه خطر در بخشای جور واجور مالی شناسائی شن. در صورت انجام این مهم رتبه بندی اعتباری می تونه واسه مدیریت هر چی بهتر ریسکای موجود مورد استفاده قرارگیرد. اما بحث مدیریت خطر در نهادهای مالی و اعتباری داخل کشور جوری که باید مهم دونسته نشده. پس تحقیقاتی هم که در همین زمینه صورت میگیره، کم به نظر می رسه. از طرف دیگه، به دلیل پیچیدگی و تخصصی بودن بخش مدیریت خطر و رتبه بندی اعتباری و کمبود علم تخصصی اون در کشور، دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی هم کمتر تحقیقات و تحقیقات خود رو به طرف این بخش جهت دادن (قبلی، ۱۳۹۰).

    1. نبود نهاد جداگونه و خصوصی واسه اجرای رتبه بندی:

    مؤسسات رتبه بندی، نهادی تخصصی یا غیر تخصصی هستن که به عملیات رتبه بندی مؤسسات بیمه می پردازه. نهادهای تخصصی فقطً به عملیات رتبه بندی مؤسسات بیمه می پردازه، در حالی که نهادای غیر تخصصی به عملیات رتبه بندی… مؤسسات مثل مالی یا غیر مالی می پردازه (میرزائی و صفری، ۱۳۸۸، ص ۲۱). یکی دیگه از مشکلات اساسی در مورد رتبه بندی مؤسسات بیمه، نبود همین نهادهای تخصصی و جداگونه در اجرای عملیات رتبه بندیه که مؤسسات مالی، اعتباری به دلیل صرف هزینه و منابع بسیار زیاد قادر به ایجاد سیستمای تخصصی به خاطر رتبه بندی و آزمایش کارکرد خود نیستن و اصلاً مقرون به صرفه نیست (قبلی، ۱۳۸۸، ص ۲۱).

     

    1. نبود سیستم و متدولوژی مرتب جهت رتبه بندی:

    از دیگر محدودیتا و چالشای رتبه بندی مؤسسات بیمه نبود روشی مرتب جهت عملیات رتبه بندیه. اجرای رتبه بندی مؤسسات بیمه نیازمند به کار گیری سیتم یا مدلی مشخص و مدونه طوری که به صورت مکانیزه قابل اجرا باشه (قبلی، ۱۳۸۸، ص ۲۱).

    1. نبود روش هدف دار و برنامه اجرایی مدوّن:

    واسه عملیاتی کردن سیستم یا مدل رتبه بندی، روند اجرایی باید به طور کاملً روشن و به شکل روش هدف دار مشخص، همراه با گاما یا مراحل عملیاتی و برنامه ای مشخص و مشخص تدوین شه (قبلی، ۱۳۸۸، ص ۲۱).

    علاوه بر موارد گفته شده در مورد چالشا و محدودیتای رتبه بندی باید اعلام کرد که موارد بسیار دیگری هم هستش که در زیر به یه سری های دیگه از اونا اشاره می شه:

    • مسائل سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و آموزشی؛
    • از دست دادن بانکای اطلاعاتی متمرکز؛
    • خلأ شبکه رد و بدل کردن اطلاعاتی قوی و موثر (منافی، ۱۳۹۰).

    ۲-۵-۹- مشکلات اجرایی رتبه بندی مؤسسات بیمه در ایران:

    • جلب موافقت مؤسسات بیمه واسه رتبه بندی شدن؛
    • جلب همکاری مؤثر مؤسسات بیمه بعد از کسب موافقت؛
    • کسب اطلاعات کمّی و کیفی لازم از مؤسسات بیمه؛
    • کسب اطلاعاتی که از نظر مؤسسه بیمه پنهونی تلقی می شه (میرزائی و صفری، ۱۳۸۸، ۲۸).

    ۲-۵-۱۰- متدولوژی (روش شناسی) رتبه بندی شرکتای بیمه:

    با در نظر گرفتن قدمت بیشتر از یه قرن در کار رتبه بندی شرکتای بیمه ادبیات نظری و تجربی غنی به اندازه کافی در روش شناسی رتبه بندی هست.

    ً فلسفه رتبه بندی اندازه گیری فعالیت اصلی شرکتای بیمه؛ یعنی خرید خطر جامعه و مدیریت کردن اون هستش. در کل میشه گفت هسته اصلی روش رتبه بندی شرکتای بیمه، نظارت بر تغییرات یا اندازه گیری چگونگی مدیریت خطر یا احتمالات حاکم بر تعادل بین دارایی و بدهی شرکت بیمه باشه. بنابر این هر روشی که این مهم رو نشون نده نمی تونه روش مناسبی واسه رتبه بندی شرکتای بیمه باشه.

    ۲-۵-۱۱- طبقات روش شناسی رتبه بندی:

    فینچ روش شناسی رتبه بندی رو سه طبقه زیر معرفی می کنه :

    الف) روش شناسی رتبه بندی درخواست شده؛

    ب) روش شناسی رتبه بندی بدون درخواست؛

    ج) روش شناسی رتبه بندی مبنی بر همکاری.

    در روشای فوق منابع اطلاعاتی هر روش فرق داره. جهت رتبه بندی در روش شناسی رتبه بندی درخواست شده که از اون با عنوان روش شناسی رتبه بندی تعاملی هم یاد می شه، هم از اطلاعات عمومی و هم از اطلاعات غیر عمومی استفاده می شه. جهت رتبه بندی در روش رتبه بندی بدون درخواست که فقطً یه رتبه بندی آماریه از اطلاعاتی که در دسترس عمومه، استفاده می شه. در رتبه بندی بر اساس همکاری، مؤسسه رتبه بندی از اطلاعات عمومی هم اینکه اطلاعات تکمیلی که ممکنه لازمه تحقیق میدونی، مصاحبه و بقیه شکل های جور واجور داده های خاص لازم غیر عمومی باشه، استفاده کنه. در کل رتبه بندی بر اساس همکاری یه روش شناسی قابل قبول تریه، چون که این روش اختلاف بالقوه منافع مبراست و از درجه بالایی از توانایی اعتماد در منابع اطلاعاتی خود برخورداره.

    کی پی ام جی، روش شناسیای رتبه بندی رو به دو دسته طبقه بندی می کنه. این دو دسته شامل رتبه بندی توان مالی و رتبه بندی اعتباری (کفایت سرمایه ) هستش (میرزائی و صفری، ۱۳۸۸، ص ۲۴). رتبه بندی قدرت مالی دیدگاهی در مورد توانایی شرکت بیمه در پرداخت مطالبات بیمه گذاران ارشد و تعهدات به موقع اوناس. شرکتای بیمه که اعتبار اونا با در نظر گرفتن یه بدهی خاص (دراز مدت و کوتاه مدت) آزمایش می شه می تونن رتبه بندی بدهی دریافت کنن.

    اینم بگیم که مؤسسه رتبه بندی نباید به هیچ کدوم از روشای فوق تکیه کنه و عوضش باید روش خاص خود رو بر مبنای اطلاعاتی که مستقیماً از موسسات بیمه دریافت می کنه شکل دهد (میرزائی و صفری، ۱۳۸۸، ص ۲۵).

    ۲-۵-۱۲- مهم ترین فاکتورای مؤثر در تعیین نوع متدولوژی رتبه بندی: 

    مهم ترین این عوامل عبارتند از: دقّت رتبه بندی، توانایی پذیرش رتبه ها، استقلال در رتبه بندی، اعتبار و دسترسی به اطلاعات معتبر ( اطلاعات غیر عمومی ).

    اینم بگیم که هر کدوم از روشای جور واجور، در قبال هر یک