تأثیر سرمایه ی انسانی بر سرمایه ی اجتماعی

تأثیر سرمایه ی انسانی بر سرمایه ی اجتماعی

آموزش یکی از اجزای مهم سرمایه انسانی حساب می شه. نظام آموزشی با داخلی سازی و انتقال ارزشا و هنجارهای علمی- فرهنگی به علم پژوهان، می تونه به تولید سرمایه اجتماعی کمک کنه. در این قسمت، تحقیقات خارجی و داخلی در مورد اثر سرمایه انسانی بر سرمایه اجتماعی آورده شده.

 

جدول۲-۲ تحقیقات مربوط به اثر سرمایه انسانی بر سرمایه اجتماعی

 

سرمایه گذاری

ردیف مطالعه موردی سال محققین(چگونگی رابطه) نتیجه اصلی مطالعه
۱ آمریکا ۱۹۹۷ Carroll(+) سطوح آموزشی بالا بر ایجاد سرمایه اجتماعی (اعتماد عمومی، هنجارها و شبکه های اجتماعی) اثر مثبت داشتن و هم اینکه از ویژگی نوسازی و تجدید سرمایه اجتماعی بهره مند هستن.
۲ نظری ۲۰۰۰ Gradstein and Justman(+) آموزش در افزایش جمع شدن سرمایه اجتماعی و سرمایه گذاری در سرمایه انسانی مؤثره.
۳ سطح بین الملل ۲۰۰۳ Denny(+) تعداد سالای آموزش اثر مثبت بر مشارکت اجتماعی داره.
۴ ۶۳ کشور(پانل) ۲۰۰۷ Dinda(+) جمع شدن سرمایه انسانی که از راه مصرف تولید کننده بدست میاد، باعث پیشرفت سرمایه اجتماعی می شه.
۵ آمریکا ۲۰۰۷ Helliwell and Putnam(+) نه فقط سرمایه انسانی فرد، بر رفتار فرد اثر میذاره بلکه سرمایه انسانی بقیه هم بر سرمایه اجتماعی فرد اثر میذاره.
۶ استرالیا مطالعه مقطعی ۲۰۰۸ Shrestha and et al(+) آموزش غیر رسمی بر قابلیتای اجتماعی افراد، اثر مثبت داره.
۷ نظری ۲۰۰۸ Sequeira and Ferreira-Lopes(+) سرمایه اجتماعی و سرمایه انسانی، اتحاد مثبت دارن و اثر اونا بر رشد، مثبت و پایداره.
۸ ۲۸ کشور ۲۰۰۸ Guesthuizen et al(+) کسائی که تحصیلات بالاتری دارن، سرمایه اجتماعی رسمی قوی تر و کسائی که تحصیلات کمتری دارن، سرمایه اجتماعی غیررسمی قوی تری دارن.
۹ فراتحلیل[۱] ۲۰۰۹ Huang et al(+) با کم شدن در بازده پایانی آموزش در سرمایه اجتماعی، مشارکت اجتماعی ضعیف کردن می شه.

مأخذ: یافته های تحقیق

گرادشتاین و جاستمن[۲](۲۰۰۰) در مطالعه ای با عنوان “سرمایه انسانی، سرمایه اجتماعی و مدرسه های عمومی[۳]” با ارائه الگوی نظری به این نتیجه رسیدن که آموزش عمومی نه فقط باعث ایجاد سرمایه انسانی می شه بلکه با القای هنجارهای عمومی باعث افزایش اتحاد اجتماعی و کاهش تنشای شدید می شه.

دنی[۴](۲۰۰۳) در مطالعه ای با عنوان “اثر سرمایه انسانی بر سرمایه اجتماعی: یه تحلیل بین کشوری” در چارچوب مطالعه تجربی، از دو مجموعه داده های بین المللی در سطح خرد طی دهه ۱۹۹۰ واسه تحلیل مشارکت افراد در فعالیتای داوطلبانه و جمعی استفاده کرده. ایشون به این نتیجه رسیده که اثر مثبت تعداد سالای آموزش برروی مشارکت این گونه س که یه سال تحصیل اضافه، ۲ الی۳% درصد اثر پایانی بر مشارکت داره و این مقدار واسه کشورهایی که انگلیسی زبون هستن بیشتره. علاوه بر اون، مذهب اثر مثبت بر فعالیتای داوطلبانه داره. هم اینکه مدرسه رفتن از دید اثر گذاری در کشورای جور واجور بسیار متغیره.

دیندا[۵](۲۰۰۷) در مقاله ای با عنوان “سرمایه انسانی عامل تشکیل دهنده سرمایه اجتماعی و رشد اقتصادی: رهیافت مصرف تولید کننده” با تدوین یه الگوی رشد درون زای یه بخشی به این نتیجه رسیده که سرمایه اجتماعی از راه پیشرفت سرمایه انسانی که از آموزش در مدرسه بدست میاد، تقویت می شه. چون افراد تحصیل کرده، به رابطه با افراد و هم صحبت شدن با اونا و گفتگوهای اجتماعی علاقه مند می شن و در آخر، رابطه اجتماعی میان افراد زیاد می شه. هم اینکه جمع شدن سرمایه انسانی از راه مصرف تولید کننده صورت میگیره. سرمایه در این مطالعه به عنوان موتور رشد حساب می شه و تنها نهاده تولیده که خود از سه نوع سرمایه فیزیکی، انسانی و اجتماعی تشکیل می شه.
اقتصاد

ایشون این فرضیه رو واسه ۶۳ کشور و با بهره گرفتن از داده های مقطعی به طور تجربی بررسی کرده. یافته های بدست اومده، درستی فرضیه رو تأیید می کنن، یعنی سرمایه انسانی بر ایجاد سرمایه اجتماعی اثر مثبتی داره. ایشون هم اینکه نتیجه گرفته که سرمایه اجتماعی اثر مثبت و معناداری بر سطح درآمدها و اندازه رشد اقتصادی داره.

اقتصادی

هلیول و پوتنام[۶](۲۰۰۷) در مطالعه ای با عنوان”آموزش و سرمایه اجتماعی”با راه و روش نظری و تجربی به مطالعه اثر آموزش بر ایجاد سرمایه اجتماعی پرداخته ان و مطالعه خود رو با این سؤال شروع می کنن که اگه آموزش بر سرمایه اجتماعی اثر مثبت میذاره، به چه دلیل در آمریکا با در نظر گرفتن اینکه سطح آموزش بسیار بالا رفته ولی سطح مشارکت اجتماعی و سیاسی بالا نرفته؟ اونا با ادامه مطالعه نی و همکاران[۷](۱۹۹۶) و با در نظر گرفتن مطالعه قبلی اونا، به این نتیجه رسیدن که اثر نسبی[۸] آموزش در ایجاد سرمایه اجتماعی با در نظر گرفتن اثر مطلق[۹] اون، نقش مهم تری رو داره، یعنی اونا به طور تجربی به این نتیجه رسیدن که رفتار یه فرد فقط تحت اثر سطح سرمایه انسانی ایشون نیس بلکه سطح سرمایه انسانی افراد دیگه هم بر ایجاد سرمایه اجتماعی (مشارکت سیاسی و اجتماعی) بسیارمؤثرتراست و اینکه فرد نسبت به افراد دیگه چقدر سرمایه انسانی داره نه اینکه در کل فرد چقدر سرمایه انسانی داره. این محققین از داده های پیمایش اجتماعی عمومی[۱۰]آمریکا واسه دوره ۱۹۹۶-۱۹۷۲ و پیمایش سبک زندگی نیدهام[۱۱]واسه دوره ۱۹۹۷-۱۹۷۵ هم به صورت پانل و هم مقطعی واسه آمریکا استفاده کردن.

[۱] Meta- Analysis

[۲] Gradstein and Justman

[۳] Public school

[۴] Denny

[۵] Dinda

[۶] Helliwell and Putnam

[۷] Norman Nie, Jane Junn and Kenneth Stehlik-Barry

[۸] Relative effect

[۹] Absolute effect

[۱۰] General Social Survey

[۱۱] DDB-Needham Life Style Survey