اثربخشی آموزش راهبردهای نظم‌جویی فرآیندی هیجان بر پریشانی روان‌شناختی و ناگویی هیجانی بیماران مبتلا به اختلال‌های …

۲۱/۳۵

۰۴/۲۶

۸۱/۰

۸۱/۲

۱۳

۶۱/۸۴

۸۳/۴۵

۹۸/۰

۱۱

زیرمقیاس افسردگی: نمودار ۱-۴ تغییرات نمرات بیماران در زیرمقیاس افسردگی را در مراحل مختلف اندازه‌گیری نشان می‌دهد. با نگاه به نمودار ۲ ملاحظه می‌شود که نمره‌ی زیرمقیاس افسردگی بیمار اول در پایان جلسه‌ی دهم بیش‌ترین افت را به میزان ۳ واحد داشته و در انتهای درمان نسبت به آغاز درمان ۷ واحد و در دوره‌ی پیگیری نیز با یک واحد افت همراه بوده است. روند تغییر نمرات بیمار در دو دوره‌ی درمان و پیگیری کاهشی است. تغییرپذیری نقاط داده‌ای نیز بسیار کم بوده و با توجه به روند کاهشی نمرات، الگوی پیش‌بینی نمرات را در آینده تسهیل می‌سازد. نمره‌ی طراز بیمار دوم نیز در پایان جلسه‌ی دهم نسبت به دوره‌ی پیش از درمان ۱۲ واحد افت داشته است. روند نمرات بیمار کاهشی است و بعد از پایان جلسه‌ی دوم تقریبا با شیب ثابتی ادامه پیدا می‌کند. تغییرپذیری نقاط داده‌ای نیز ناچیز بوده و با توجه به روند کاهشی نمرات می‌توان بیان کرد که نمرات بیمار از الگوی قابل پیش‌بینی برخوردار است. نمره‌ی بیمار سوم در پایان جلسه‌ی پنجم و هشتم بیش‌ترین افت را به میزان ۴ واحد داشته و در انتهای درمان نیز نسبت به آغاز درمان ۱۳ واحد و در دوره‌ی پیگیری با یک واحد افت همراه بوده است. روند تغییر نمرات بیمار نیز کاهشی است و با شیب ملایمی تا پایان درمان همراه است. تغییرپذیری نقاط داده‌ای نیز اندک است و بیمار از روند کاهشی ثابتی برخوردار است که قابل پیش‌بینی است. روند تغییر نمرات هر سه بیمار از الگوی کاهشی برخوردار است و این روند نیز تا دوره‌ی پیگیری ادامه دارد. بیمار سوم از بیش‌ترین افت (۱۳ واحد) برخوردار بوده است. وجود روند کاهشی نمرات در دوره‌ی پیگیری بیانگر این موضوع است که بیمار توانسته دستاوردهای به‌دست آمده در طی درمان را حفظ کند. وجود تغییرپذیری نقاط داده‌ای اندک و روند کاهشی نمرات، پیش‌بینی نمرات بعدی بیماران را تسهیل می‌کند. به طور کلی، با توجه به اطلاعات نمودار ۲، آموزش راهبردهای نظم‌جویی فرآیندی هیجان توانسته سبب کاهش نمرات آزمودنی‌ها در زیرمقیاس افسردگی گردد.
نمودار ۱-۴٫ تغییرات نمرات بیماران مبتلا به ویتیلیگو در زیرمقیاس افسردگی
زیرمقیاس اضطراب: در نمودار ۲-۴ اطلاعات مربوط به زیرمقیاس اضطراب در مراحل سه گانه‌ی پیش از درمان، طی درمان و دوره‌ی پیگیری نمایش داده شده است. همان‌طور که در نمودار بالا مشاهده می‌شود طراز نمرات زیرمقیاس اضطراب در بیمار اول از روند کاهشی برخوردار است (۹ واحد تا پایان درمان). بیش‌ترین کاهش نمره در پایان جلسه‌ی دوم (۳ واحد) بود. روند کاهشی تغییر نمرات در دوره‌ی پیگیری نیز ادامه داشت (یک واحد افت). تغییرپذیری داده‌ها نیز اندک بوده و روند کاهشی نمرات حاکی از الگوی قابل پیش‌بینی بیمار در این زیرمقیاس است. طراز نمرات بیمار دوم در این زیرمقیاس تا پایان درمان ۸ واحد و در دوره‌ی پیگیری نیز یک واحد افت داشته است که بیش‌ترین افت در پایان جلسه‌ی دهم (۳ واحد) رخ داد. روند تغییر نمرات نیز کاهشی است. تغییرپذیری نقاط داده‌ای ناچیز است و با توجه به روند کاهشی ثابت در نمرات بیمار، از الگوی قابل پیش‌بینی برخوردار است. نمرات بیمار سوم نیز با افت ۶ واحدی در دوره‌ی درمان و افزایش یک واحدی در دوره‌ی پیگیری همراه بوده است. بیش‌ترین میزان افت در پایان جلسات پنجم و دهم (۲ واحد) اتفاق افتاد. روند نمرات بیمار نیز کاهشی است و با شیب ملایمی تا پایان درمان همراه است. تغییرپذیری نقاط داده‌ای نیز ناچیز است اما با توجه به افزایش نمره در دوره‌ی پیگیری الگوی پیش‌بینی نمرات در آینده را دشوار می‌سازد. بیمار اول از بیش‌ترین افت (۱۰ واحد) برخوردار بوده است. حداکثر افت در جلسات دهم، هشتم و پنجم رخ داده است. با توجه به تغییرپذیری داده‌ای اندک و روند کاهشی تغییر نمرات، نمرات آتی بیماران از الگوی قابل پیش‌بینی برخوردار است. در مجموع اطلاعات نمودار ۳-۴ حاکی از تاثیر آموزش راهبردهای نظم‌جویی فرآیندی هیجان در کاهش اضطراب بیماران است.
نمودار ۲-۴٫ تغییرات نمرات بیماران مبتلا به ویتیلیگو در زیرمقیاس اضطراب
زیرمقیاس استرسدر نمودار ۳-۴ روند تغییرات نمرات بیماران مبتلا به ویتیلیگو در زیر مقیاس استرس طی یک‌بار اندازه‌گیری قبل از درمان، ۴ بار در طی جلسات درمان و یک بار در دوره‌ی پیگیری ۴۵ روزه ارائه شده است. همان‌طور که مشاهده می‌شود طراز نمرات بیمار اول در این زیرمقیاس افت قابل توجهی داشته است (۱۸ واحد در انتهای درمان و ۲ واحد در دوره‌ی پیگیری). روند تغییر نمرات بیمار کاهشی است. تغییرپذیری نمرات بیمار نیز ناچیز است و از الگوی ثابتی برخوردار است. طراز نمرات بیمار دوم در این زیرمقیاس ۸ واحد کاهش یافته است که بیش‌ترین افت در پایان جلسه‌ی دهم (۳ واحد) بوده است. وجود روند کاهشی و تغییرپذیری داده‌ای ناچیز در نمرات بیمار، بیانگر این مطلب است که نمرات بیمار از الگوی قابل پش‌بینی برخوردار است. نمرات زیرمقیاس حاضر در بیمار سوم کاهش قابل ملاحظه‌ای داشته است به‌طوری که از ۲۴ در دوره‌ی پیش از درمان به ۱۴ در جلسه‌ی دهم افت کرده است که بیش‌ترین افت در پایان جلسه‌ی دوم (۳ واحد) است. شیب کاهش نمرات تقریبا یکنواخت است و تا پایان درمان ادامه پیدا می‌کند و در دوره‌ی پیگیری نیز با افت یک واحدی همراه است. روند کاهشی تغییر نمرات و تغییرپذیری نقاط داده‌ای اندک، پیش‌بینی نمرات آتی بیمار را در این زیرمقیاس تسهیل می‌سازد. الگوی تغییر نمرات هر سه بیمار در زیرمقیاس استرس کاهشی بوده و حداقل تغییرپذیری داده‌ای در نمرات آن‌ها وجود دارد. بیش‌ترین افت نمره در پایان جلسه‌ی دهم درمان رخ داده است. بیش‌ترین افت در نمرات مربوط به بیمار اول (۲۰ واحد) بوده است. الگوی نمرات آتی بیماران نیز از روند قابل پیش‌بینی برخوردار است. به‌طور کلی، اطلاعات نمودار ۴ بیان می‌کند که کاهش معنادار نمرات آزمودنی‌ها در زیرمقیاس استرس بعد از دریافت درمان بیانگر اثربخشی آموزش راهبردهای نظم‌جویی فرآیندی هیجان است.
نمودار ۳-۴٫ تغییرات نمره‌ی بیماران مبتلا به ویتیلیگو در زیرمقیاس استرس
فرضیه دوم
“آموزش راهبردهای نظم‌جویی فرآیندی هیجان سبب کاهش پریشانی روان‌شناختی بیماران مبتلا به پسوریازیس می‌شود.”
در جدول ۴-۴، اطلاعات مربوط به شاخص‌های تغییرات روند، شیب، میزان تغییرپذیری و اندازه اثر نمرات بیماران در زیرمقیاس‌های پریشانی روان‌شناختی (افسردگی، اضطراب و استرس) در طی جلسات درمان و دوره پیگیری ارائه شده است.
جدول ۴-۴٫ شاخص‌های تغییرات روند، شیب، میزان تغییرپذیری و اندازه اثر نمرات بیماران مبتلا به پسوریازیس در زیر مقیاس‌های پریشانی روان‌شناختی و زیرمقیاس‌های افسردگی، اضطراب و استرس

متغیر پیش از درمان میانگین مداخله انحراف استاندارد مداخله درصد بهبودی مداخله
(MPI)
درصد کاهش نمرات مداخله (MPR) اندازه اثر شاخص کوهن پیگیری درصد بهبودی پیگیری (MPI) درصد کاهش نمرات پیگیری (MPR)