از همین مسابقه مقاله‌نویسی تا مطالبات از مجلس قانون‌گذاری!

 

این مقاله سعی داره خارج از گفتگو احساسی و شایدً شتاب­زده (که بعضی وقتا پشت درخشش خبر بعضی موارد تجاوز به کودکان در یکی دو پارسال مشاهده می­ شه) به این سوال جواب بده که نهادهای مختلف جامعه چه کارایی رو می ­توانند در جهت کاهش آمار تجاوز به کودکان بکنن؟

در سطح خُرد، خونواده، به عنوان واحد سازنده ی جامعه، نقشی اساسی در پیشگیری از این پدیده داره. به نظر می­ رسد خونواده ­ها در مرحله ی اول باید با «واقعیت» آشنا شن و نخوان که اون رو رد کنن. یادگیری واقعیت­ های دور پدیده «کودک ­آزاری» و چگونگی پیشگیری از اون، خشت اول و به­ یه جور مقدمه ی همه وظایف پدر و مادرها در این خصوصه. مثلا، اونا باید بدونن که چه محیط­ هایی واسه کودکان از این حیث خطرخیز حساب می ­شن.

مسئله مهم دیگر اینه که خونواده­ ها باید بتونن در مورد اینجور مسائلی با کودکانشان گفتگو کنن. آگاهی کودک از مسائل مربوط به بدنش و آشنایی با مفاهیمی مثل «سوء­استفاده جنسی»، از چیزای مهم زندگی الان. البته منظور، آموزشی متناسب با سن کودک و به گونه ­ایه که پیشنهاد ­ها و شئونات فرهنگی و اتفاقاً مذهبی دچار صدمه نشه. با دید نکته گذشته، پیشنهاد بعد اینطور به دنبال می­ آید:

بهتره خونواده­ ها خود تا حد ممکن تابوهای موجود در این مورد رو ندیده بگیرن تا بشه کم­ کم فرهنگ کلی جامعه رو در مورد اون بازسازی کرد. اگه والدین کودکان واسه حفظ آبرو یا هر چیزی مثل این، از به جریان انداختن پرونده (ولو تنها در حد بردن کودک آسیب­ دیده ­شون پیش مشاور) خودداری می ­کنن، منطقی نیس که توقع زیادی از مسئولانی داشته باشن که شاید سلامت روانی کودکان جامعه در ردیف بودجه ­های کلان و برنامه­ های جدی اونا جایی نداشته باشه. پس راه­ حل عملی اینه که هر کدوم از ما بزرگسالان، در هر جا که با موردی از کودک­ آزاری روبرو شدیم، اون رو گزارش کنیم و پیگیر قضیه باشیم، چه موارد درون ­خانوادگی و چه برون­ خانوادگی.

مطلب مرتبط :   ازدواج با افراد خودشیفته چه معایبی دارد؟

پیشنهاد چهارم جلوگیری از در موقعیت خطرناک قرار گرفتن کودکه؛ به این معنا که خونواده­ ها باید ً مراقب باشن که فرزندشان در وضعیت خلوت با بزرگسال قرار نگیرد (اشاره به راه و روش «پیشگیری وضعی» از کودک­ آزاری، که از دیگر موارد اون می ­توان به نظارت بر روابط مجازی فرزندان، که ممکنه زمینه ­ساز رابطه واقعی باشه، به وسیله والدین اشاره کرد).

در سطح کلان، تمرکز اهالی فرهنگ و رسانه بر آگاهی ­بخشی و هم اصلاح تابوهای مربوط به این موضوع می ­تواند اثر زیادی در کاهش آمار این جرایم داشته باشه. فعالیت جدی و دائمی سازمان­ های مردم­ نهاد، برگزاری سمینارهای دانشگاهی و مسابقه­ های جور واجور مثل همین مسابقه مقاله­ نویسی و… می ­تواند توجه اقشار مختلف جامعه به این موضوع رو جلب کنه.

در کنار اصلاح فرهنگ، اقدامات متولیان قانون گذاری هم می ­تواند در پیشگیری از این جرایم نقشی موثر اجرا کنه، که می ­توان اونا رو در کمه کم سه مورد مطالبه کرد:

  1. زیاد مجازات مربوط به کودک ­آزاری؛
  2. تهیه مقررات ویژه­ای درخصوص آیین قضاوت این جرایم؛
  3. تهیه بخشنامه­هایی در جهت حمایت­های خاص و دوراندیشانه درمورد کودکان.

مانند مقرر کردن مراحل مختلف استخدامی واسه دست ­اندرکاران امور مربوط به کودکان، و بررسی دقیق سوابق این افراد.